Vandaag was een spannende dag,want na er 16 jaar (ong) niet geweest te zijn, ging ik weer naar Culemborg toe. Culemborg is de stad (of is het een dorp?) geweest waar ik ben opgegroeid. Ik heb er gewoond van mijn 5e tot mijn 14e. 9 jaar dus. Nou is 9 jaar opzich niet lang in een mensenleven, maar 9 jaar van je jeugd dat is wel lang.
Ik had vandaag een reünie van de basisschool waar ik op heb gezeten tot groep 6 (groep 7 en 8 heb ik op een andere school doorgebracht). Eigenlijk ging ik puur en alleen om mijn stiefzus van vroeger weer eens te zien. Ik wist dat zij er zou zijn, want ze zat in de organisatie (had ik weer van iemand anders gehoord).
Ik kwam ten eerste al te laat aan. De inloop was van 12.30 tot 13.00 en ik kwam eens om 12.55 aankakken. Dank je wel wegwerkzaamheden bij Utrecht.
Het gevoel dat ik kreeg toen ik eraan kwam, was meteen al: Wat doe ik hier eigenlijk?
Ik heb Kim (zo heet mijn ex stiefzus) gezien, ik liep zelfs vlak langs haar heen, maar ik keek snel de andere kant op. (Als ik mijn zonnebril niet op had gehad, dan hadden we in elkaars ogen gekeken.) Ik deed alsof ik haar niet zag, ik voelde me hierdoor al slecht voordat de reünie ook maar echt begon. Ik ben er een half uur geweest en toen ben ik weggegaan. De reünie was in een gebouw waar ik nooit op school had gezeten, ik zag verder niemand die ik kende (22 jaar is kennelijk toch te lang om je iemand te herinneren :) )en ik wilde gewoon weg.
Dat ik wegliep stond ik op het punt om in huilen uit te barsten, ik voelde me zo verdrietig en dat voel ik me nog. Ik ga Kim een berichtje sturen per Hyves, ze hoeft er niet op te reageren, maar ik wil haar laten weten dat ik haar heb gezien, dat ik vlak langs haar heen liep, dat ik heel graag op haar af wilde stappen, maar dat ik het lef niet had.
Waarom had ik dat stomme lef nou niet :(
Ik heb spijt.... Heel veel spijt. Misschien moet t gewoon niet zo zijn. Maar bah wat voel ik me nu ***
