Kattenshow

Gisteren was het zover: De kattenshow. Ik heb al 3x eerder een show meegemaakt, maar met die shows had ik altijd gezelschap, deze keer was ik in mijn eentje, wat het zeer saai maakte. Zo'n show is eigenlijk al saai, want je zit de hele dag te wachten, maar samen wachten is minder erg dan in je eentje.

Om 6 uur ging mijn wekker (voor het gevoel was het nog 5 uur). Rustig een kopje thee gedronken en daarna mijn lijstje afgewerkt met spul wat ik allemaal mee moest nemen. Ik had een hele waslijst met spul wat mee moest, gelukkig had ik de dag ervoor al het nodige ingepakt en ook al in de auto gedaan. Dat scheelde weer wat tijd.
Om 7 uur ging ik dan op weg. Tomtom aan en lekker wakker worden in de auto. Wat is het trouwens heerlijk om zo vroeg al op de weg te zitten. Lekker rustig is t op dat tijdstip.
Het rijden er naar toe ging dan ook razendsnel en voor ik het wist was ik er al.
Ik heb zo'n handig karretje waar ik dacht alles op neer te kunnen zetten. Helaas was dat dus niet zo. Eén tas dus achter gelaten in de auto.

Als je bij zo'n hal aankomt dan moet je je eerst aanmelden en krijg je de kooinummers + de locatie waar je de rest van de dag doorbrengt. Daarna door naar de veterinaire check, want de katten mogen immers niets mankeren als je met ze naar zo'n show gaat. Ik vraag me altijd af of er ook daadwerkelijk dan nog katten afvallen. Je weet t toch wel of je kat iets mankeert ja of nee?
Mijn katten kwamen natuurlijk goed door die keuring heen, dus op naar de kooien.
Die inrichten met mijn gordijntjes en de rest. Daarna de katten uit hun mandjes gehaald (met vereende krachten). Meteen bij elkaar gekropen en zo hebben ze de rest van de dag gezeten. Lekker tegen elkaar aan.

Daarna begint het wachten. Eerst tot 10 uur, dan gaat de zaal open voor bezoekers en begint t keuren. Normaal gaat t keuren nog redelijk snel, maar gisteren was het echt vreselijk! Mijn katten werden pas gekeurd om 14 uur!!! En al die tijd maar dicht in de buurt van je katten blijven zitten, want het kan immers maar zo zijn dat ze je komen ophalen. Dat dus 4 uur lang. Vreselijk was het! Mijn katten vonden er ook niets aan trouwens. Mexx was gewoon hartstikke zielig zelfs :( .
Toen we dan eindelijk eens aan de beurt waren, kreeg ik hem eerst al nauwelijks uit z'n kooi en op de tafel bij de keurder kroop hij zowat weg in haar. Zo bang als dat hij was. Zo zielig, maar ook schattig.

Na 14 uur werd het trouwens wel iets gezelliger, vooral de laatste uren gingen wat sneller voorbij. Ik kon een beetje rondlopen en de mensen naast wie ik zat waren erg aardig. Ik zat naast een opa met z'n kleinkinderen en 3 hele mooie katten. 1 abbessijn en 2 Ocicats. Van die laatste had ik dus nog nooit gehoord, maar dat zijn echt hele mooie katten.
Vooral z'n kleindochter was een heel lief meisje, dus daar heb ik lekker mee gekletst.

Mijn katten hebben niets gewonnen. Kyra is zelfs geen showkatje. Ze heeft te veel (te weinig kan ook) wit voor haar type kleur. Ze zit er qua show dus net tussenin, maaaaaaaaar ze is wel een mooi fokpoesje en daar ging het mij eigenlijk meer om.
Mexx was wel helemaal goed, maar aangezien hij doodsbenauwd was, was het meer een eens maar nooit weer ervaring voor hun.

Al met al was het een hele lange dag en ik was blij dat ik om 8 uur al op mijn bedje lag ;-)

Paarden en ik...

Paarden en ik zijn net zo met elkaar verbonden als katten en ik. Al zijn katten wel wat meer met mij verbonden dan paarden en ik. Toen ik 8 was ging ik bij een vriendinnetje spelen (deed ik wel vaker trouwens hoor), zij ging naar paardrijles en natuurlijk ging ik mee. Ik was verkocht, dat wilde ik ook!
Vanaf dat moment was ik gek op paarden (mijn liefde voor katten had ik toen nog niet). In 10 jaar tijd heb ik ontelbare buitenritten gereden, ben ik heel vaak op ponykamp geweest en was het heerlijke, elke week weer lekker paardrijden. Die tijd heb ik met een ervaring afgesloten die ik van mijn leven nooit meer vergeet. Ik heb toen ik net klaar was met mijn Havo een trektocht ter paard gemaakt. 10 dagen lang rijden, van plek naar plek. 's Ochtends vroeg vertrekken, lekker lunchen in de natuur met de paarden om ons heen en 's avonds eerst de paarden verzorgen en daarna pas onszelf. We hebben in mooie boerderijen geslapen, maar ook in een soort van containers. We zijn op plekken geweest, waar je alleen maar te paard kon komen en natuur gezien die wonderschoon was.

Daarna heb ik dus 10 jaar niet meer gereden. We gingen verhuizen, ik vond niet echt een leuke manege meer en op een gegeven moment moest ik het ook zelf betalen. Paardrijden is geen goedkope sport en ik heb er jarenlang dan ook geen geld voor gehad. Totdat ik in 2008 een baan kreeg, een baan met zekerheid, een baan waardoor ik genoeg verdiende om weer te gaan paardrijden.
Ik heb een hele leuke manege gevonden hier in Zwolle en ben terecht gekomen in een les op zaterdagochtend.
Ik heb het al die jaren echt gemist, elke keer als ik weer mensen hoorde praten over paardrijden was ik jaloers. Ik wilde ook!  Op dit moment rijd ik 2x per maand paard, omdat ik het nu niet meer kan bekostigen, maar vanaf Mei ga ik weer heel erg fijn gewoon 1x per week paardrijden. Het is heerlijk om het weekend mee te beginnen. Paarden en ik... nog steeds een hele goede combinatie!

Reuma en ik...

Reuma. Ik heb reuma, nou ja een reumatische aandoening zoals het zo mooi heet. De ziekte van Bechterew om precies te zijn. Ik weet het nu 1 jaar en 2 maanden, maar ik heb al jaren pijn. Sinds mijn 15e, ondertussen dus al bijna 15 jaar. Het begon met lage rugpijn, die de dokter weet aan ongelijke benen. Mijn moeder ontdekte die ongelijke benen al een aantal jaren eerder op een vakantie in Frankrijk. Ik kreeg van de huisarts uiteindelijk een doorverwijzing naar de podoloog en zooltjes. Deze hielpen iets, maar de pijn bleef. De jaren daarna kreeg ik opeenvolgend op steeds meer plekken pijn, het begon met nekpijn. Later kreeg ik pijn in mijn pols (voor de rsi tijd). En de laatste jaren (sinds ik fulltime werk) is er steeds meer bij gekomen. Nu heb ik bijna overal pijn. De pijn is moeilijk te omschrijven, ik ben het ondertussen ook al gewend, ik leef er immers al 15 jaar mee.

Toch heeft het nog heel erg lang geduurd voordat ik eindelijk wist waar de pijn vandaan kwam, hoe vaak heb ik niet gehoord: het zit tussen je oren, je bent nog zo jong je kan geen pijn hebben, je moet gewoon maar bewegen enz enz enz. Uiteindelijk heb ik het zo weten te spelen dat ik via mijn Neuroloog een doorverwijzing heb gehad naar de Reumatoloog. Hij dacht ook dat het geen reuma was (heb ook nog een andere ziekte die voor rugpijn kan zorgen), maar heeft toch een MRI laten maken van mijn bekken. En daar kwam het dus uit. Reuma.

Sinds ik weet dat ik de ziekte van Bechterew heb kijk ik heel anders tegen de pijn aan. Ik heb gemerkt dat mijn lichaam echt heel erg slecht reageert op vochtigheid, de kou die deze winter heel lang duurde was ook vreselijk voor mijn lichaam. Op een gegeven moment had ik overal pijn en was ik vooral doodmoe. De vermoeidheid is eigenlijk nog erger dan de pijn. Ik ben altijd moe, het maakt niet uit hoeveel ik slaap, ik word altijd moe wakker. Elke ochtend dat ik wakker word denk ik aan maar één ding: Vanavond mag ik weer slapen!
Belachelijk toch, dat ik zo denk.

Ik weet niet hoe het met mij gaat over 10 jaar, maar ik ga niet bij de pakken neerzitten. Het magische woord voor deze ziekte is: BEWEGEN. Bewegen zoveel als je maar kunt, stilzitten zorgt ervoor dat de pijn alleen maar erger wordt. Dus ik beweeg zoveel mogelijk. Ik fiets elke dag naar mijn werk, ik wandel elke dag een rondje en 1x per week rijd ik paard. Maar het is eigenlijk nog niet genoeg. Ik wil ook gaan zwemmen en als ik het wat ruimer heb ook nog aan de fitness. Wat ik eigenlijk wil is het zonder medicijnen afkunnen. Ik wil geen chemische troep in mijn lichaam hebben. Ik wil het zelf kunnen! Geen idee of het lukt, maar ik ga er voor. Reuma krijgt mij er niet onder!

Positief denken...

Vanavond had ik mijn 1e en 2e les van een cursus positief denken. Een paar weken geleden kwam ik een briefje tegen bij de supermarkt. Normaal kijk ik nooit op die pilaren waar briefjes ophangen (oppas gezocht, tafel te koop enz, dat soort briefjes). Paar weken geleden dus wel. Mijn oog viel op de zin: Positief denken. Laat ik daar nou eens moeite mee hebben. De 5 min die ik naar huis moest fietsen bleef ik het internet adres maar in mijn hoofd herhalen. Bksa, bksa, bksa. Toen ik thuis kwam het meteen genoteerd, maar die dag zelf er niet meer aan gedacht. Volgende dag op mijn werk op internet gekeken en ik kwam erachter dat het een spiritueel centrum is, die de curus geeft. Het is een spiritueel centrum die over de hele wereld zit (zo heb ik het vanavond geleerd). De Brahma Kumaris Spirituele Academie . Brahma Kumaris was een man uit India (de naam doet dat al vermoeden) en hij heeft dit hele centrum bedacht. Het heeft echt de nadruk op Academie (of school). Het is dus geen geloof oid, maar echt een school om te leren, te ontdekken maar dan wel in de spirituele zin.
Ik moet zeggen, ik heb eigenlijk heel weinig met spiritualiteit, ik geloof wel degelijk dat we een ziel hebben en dat deze na je dood je lichaam verlaat, maar daar houdt het bij mij ook wel op.

Terugkomend op de cursus. Het is een eye opener geweest voor mij. Al veel geleerd in zo'n korte tijd. Veel geleerd over verschillende soorten gedachten en erachter gekomen dat ik niet eens zoveel negatieve gedachtes heb (als in boosheid/jaloezie/wraak/racisme), maar wel heel veel verspilde gedachten.
Dat is een fijne duidelijkheid, want verspilde gedachten hebben voelt veel minder heftig dan negatieve gedachten. Maar ook verspilde gedachten (het woord zegt het eigenlijk al) levert je helemaal niets op.
We hebben per 24 uur zo'n 60.000 gedachten (ook als je slaapt denk je nog). 80% hiervan gaat over anderen en het verleden en 95% (die 80% zit hierin) zijn dus verspilde gedachten. Gedachten als: Had ik maar... , Ik denk dat..., Zouden ze nu.... .

Een mooie uitspraak die ik vandaag heb gehoord:
* Als je besluit om een beslissing niet te nemen,  dan neem je ook een beslissing

Ik ben heel erg benieuwd naar het vervolg van de cursus, maar daarvoor moet ik wachten tot 26 Maart.
Weet wel dat ik hier nu al volop mee aan de slag ga, dat kan haast niet anders!

Het aftellen kan beginnen!!

Over 3 maanden krijg ik de sleutel van mijn nieuwe huis! Het is een geweldig twee kamer appartementje in Zwolle. Het is eind 2008 opgeleverd en er hoeft werkelijk helemaal niets aan te gebeuren. Alleen mijn spulletjes moeten er heen verhuisd worden. Ik heb er heel veel zin in. Het aftellen is nu wel begonnen. Er moet nog veel gebeuren en ik moet nog veel doen.