Paarden en ik...

Paarden en ik zijn net zo met elkaar verbonden als katten en ik. Al zijn katten wel wat meer met mij verbonden dan paarden en ik. Toen ik 8 was ging ik bij een vriendinnetje spelen (deed ik wel vaker trouwens hoor), zij ging naar paardrijles en natuurlijk ging ik mee. Ik was verkocht, dat wilde ik ook!
Vanaf dat moment was ik gek op paarden (mijn liefde voor katten had ik toen nog niet). In 10 jaar tijd heb ik ontelbare buitenritten gereden, ben ik heel vaak op ponykamp geweest en was het heerlijke, elke week weer lekker paardrijden. Die tijd heb ik met een ervaring afgesloten die ik van mijn leven nooit meer vergeet. Ik heb toen ik net klaar was met mijn Havo een trektocht ter paard gemaakt. 10 dagen lang rijden, van plek naar plek. 's Ochtends vroeg vertrekken, lekker lunchen in de natuur met de paarden om ons heen en 's avonds eerst de paarden verzorgen en daarna pas onszelf. We hebben in mooie boerderijen geslapen, maar ook in een soort van containers. We zijn op plekken geweest, waar je alleen maar te paard kon komen en natuur gezien die wonderschoon was.

Daarna heb ik dus 10 jaar niet meer gereden. We gingen verhuizen, ik vond niet echt een leuke manege meer en op een gegeven moment moest ik het ook zelf betalen. Paardrijden is geen goedkope sport en ik heb er jarenlang dan ook geen geld voor gehad. Totdat ik in 2008 een baan kreeg, een baan met zekerheid, een baan waardoor ik genoeg verdiende om weer te gaan paardrijden.
Ik heb een hele leuke manege gevonden hier in Zwolle en ben terecht gekomen in een les op zaterdagochtend.
Ik heb het al die jaren echt gemist, elke keer als ik weer mensen hoorde praten over paardrijden was ik jaloers. Ik wilde ook!  Op dit moment rijd ik 2x per maand paard, omdat ik het nu niet meer kan bekostigen, maar vanaf Mei ga ik weer heel erg fijn gewoon 1x per week paardrijden. Het is heerlijk om het weekend mee te beginnen. Paarden en ik... nog steeds een hele goede combinatie!